يه سلام خيلي کم رنگ، يعني هرچي غير آشتي

نمي شد اول مي گفتي يه کمم دوسم نداشتي؟

حال تو، نه، نمي پرسم، مطمئنم خوبه حالت

هرجا هستي خوبي و خوش، خيلي راحته خيالت

احتمال داره يه وقتا يه کمي دلت بگيره

خب برو سراغ اون کس که دلت پيشش اسيره

مي دونم کسي رو داري واسه ي گفتن حرفات

بعدشم قرارو عکس و ديدن و وقت ملاقات

يکي هست که جاي من، تو، پاي صحبتش ميشيني

نمي دونم راه دوره يا راحت اونو مي بيني

زيادم فرقي نداره اصل اينه که بي وفايي

نمي خوام چيزي بدونم حتي اينکه تو کجايي

تو همين آخر پاييز يه شبي تا صبح نشستم

ديدم اين دل ديوونه دوباره کار داده دستم

آينه رو رفتم آوردم، با تو روبرو گذاشتم

تلخه اما باورش کن، من ديگه دوست نداشتم

اولش خاطره هارو خيلي با حوصله گشتم

چون چيزي پيدا نکردم يه جوري ازت گذشتم

چون تو هم مثه اونايي، تازه اينکه اولاشه

چرا اون کسي که ميخوام نبايد تو دنيا باشه

مي دونم حرف و دليلات واسه جواب زياده

کلي خستگي و کلي اتفاق فوق العاده

اما هرچي بنويسي بدون اون جواب من نيست

به حساب هرکسي خوب باشه به حساب من نيست

مهم اينه که نمي شه عاشقي از روي اجبار

باز مي شي مثل بقيه قصه هميشه تکرار

از تو کمتر گله دارم، از خودم دارم شکايت

نتونس بگذره با تو از رو مرز بي نهايت

دوباره رفتم تو فکر ليلي و سراغ مجنون

هرچي زود بياد به دستت، زود ميره از پيشت آسون

تو طلوع زرد خورشيد راس راسي فکرامو کردم

قول دادم تو جاده عشق، ديگه هرگز برنگردم

اون کسي که من مي خوامش يا فرشتس يا ستارس

جنس بغضش از مه و از تيکه هاي ابر پارس

توي روياهاش هميشه من مي مونم مي درخشم

تو که اين جوري نبودي چه جوري تورو ببخشم

شايدم کاري نکردي، ساقه ي من شکنندس

اينکه با سرما نسازه تقصير خود پرندس

ما قرار نبود که هرگز واسه هم سد بسازيم

با کارا و رفتارامون خاطرات بد بسازيم

پس منم واسه هميشه مي رم از فکر تو بيرون

توي جنگل، يا که صحرا، ديدي رفتم پيش مجنون

تقصير تو که نبوده، من به دردت نمي خوردم

تورو هم مثه بقيه، دس سرنوشت سپردم

نشوني نمي نويسم تو همون کوچه و شهرم

جوابم ازت نمي خوام چون که ديگه با تو قهرم